H Νήσος Γυάρος έχει καταγραφεί στη νεότερη ελληνική ιστορία ως τόπος εξορίας και βασανισμού. Υπολογίζεται πως συνολικά στάλθηκαν για «αναμόρφωση» στη Γυάρο περίπου 22.000 εξόριστοι.
Η Γυάρος ή Γιούρα χρησιμοποιήθηκε για δυο περιόδους ως τόπος εξορίας.
Η πρώτη περίοδος από το 1947 μέχρι το 1952 και η δεύτερη από το 1956 μέχρι το 1974, όπου και οι τελευταίοι κρατούμενοι εγκατέλειψαν το νησί.
Το 1947 μεταφέρθηκαν στην Γυάρο περίπου 14.500 πολιτικοί κρατούμενοι, οι οποίοι με καταναγκαστική εργασία άρχισαν να χτίζουν το κτίριο των φυλακών.
Στην απογραφή του 1981 ουδείς κάτοικος κατεγράφη, υπήρχαν µόνο οι 23 τάφοι των πολιτικών εξόριστων.
Χαρακτηρίστηκε ιστορικός τόπος το 2002, αποχαρακτηρίστηκε το 2011 με σκοπό την προώθηση επενδύσεων για αιολικά πάρκα.
